zaterdag 24 januari 2015

Inke en de Damiaanactie

Klas 5 leert dit jaar veel over Pater Damiaan en gaan ook stiftjes verkopen. In elk pakje zit een rood, een groen, een blauw en een zwart stiftje. Rood staat symbool voor gedrevenheid en geestdrift. Twee eigenschappen die onze vrijwilligers en medewerkers typeren in België en onze andere actielanden. Blauw is de kleur van inspiratie en vertrouwen. De inspiratie die Damiaanactie heeft om te redden en het vertrouwen van de patiënten om in ons te geloven. Groen verwijst naar hoop en genezing. Wij geven nooit op, gaan altijd tot het uiterste. Met een missie voor de ogen: tbc (tuberculose) en leprapatiënten genezen. En het zwart dan? Dat is onze belofte. Dat we ons zullen blijven inzetten. Een belofte… zwart op wit. Dat is wat de kleuren betekenen die in het pakje zitten. 
Voor 7 pakjes hebben we een leven gered. Want met 40 euro redt je een leven en een pakje kost 6 euro. Charlotte en Witsel zijn dit jaar meter en peter. Vorig jaar was dat Niels. Niet Niels van bij ons in de klas, maar Niels Destadsbader. Samen met Markske Vertongen van F.C. De Kampioenen. 
We hebben ook een film gezien die heette : "De Vlinder, drijvende kracht op de Congostroom". Het ging over een bootje genaamd: Le Papillon; dat is Frans voor vlinder. In die boot zaten vijf mannen. Constant is de vertegenwoordiger van het hoofdkantoor in Congo. Hij deelt de pillen uit en houdt alles bij van de patiënten. Wie zijn pillen al is komen pakken, of wie al beter is enzo. Fèlicien is coördinator van de verplegers in Mbandaka. Hij moet dus zeggen wie wat moet doen en waar. Calice is schipper en chauffeur. Hij bestuurdt de boot en kent de weg heel goed. Egide is kinesist en Martin is laborant. Die bekijkt allemaal kleine bacteriën en virussen die je met de blote ogen niet kunt zien. 
Er zijn ook nog 4 kinderen: Isabelle, Laurent, Gemima en Naomi. Dat zijn de patiënten. Zo, nu weten jullie ook al meer van de film. We vinden het heel leuk dat we stiftjes mogen verkopen. En hebben er ook al veel verkocht.

-Geschreven door Inke